शेपटाचे केस

“हत्ती गेला, त्याचे शेपूटही गेलेय पण शेपटाचे केस अडकलेत,  प्लिज, येतोस का माझ्याबरोबर?” पलिकडून आदित्य विचारत होता.  “येतो”, म्हणून फोन ठेवला. आदित्यचं एक काम बरेच दिवस अडकलं होतं. कोयनेला जाताना मुंंढे फार्मच्या थोडॆ आधी, रस्त्याच्या बाजूला असलेल्या जाळीतून एका कुत्र्याचा आवाज आला.  खरंतर बोलण्याच्या नादात आमचं लक्ष नव्हतं पण कानांंनी आपले काम केलेच. हेल्मेटमुळे आदित्यला काहीच कळले नव्हते पण मला नेहमीपेक्षा जरा वेगळा आवाज वाटल्याने मी आदित्यला थांबवले आणि पुढे गेलेले आम्ही मागे आलो.  थोडीशी शोधाशोध केल्यावर डुकराच्या फासकीत अडकलेला कुत्रा नजरेस पडला.  आम्हाला पाहिल्यावर शेपटी हलवून त्याने प्रतिसाद दिला पण तो आम्हाला जवळ येऊ देईना.  कमरेजवळ मांसात गच्च रुतलेली केबल त्याला प्रचंड वेदना देत होती. असह्य वेदनेने जवळच्या झुडपांच्या फांद्या कडाकडा चावून टाकलेल्या दिसत होत्या.  जवळ जाणे धोक्याचे होते.  हातात साधन काहीच नव्हते.  अंगावरचे जर्कीन काढून त्याच्या तोंडावर टाकून तोंड पकडण्याचे प्रयत्न केले पण कुत्रा काही दाद देईना आणि फासकी पण काही सुटेना.  जाणारे येणारे थांबून आमचं काय चाललंय ते पाहात होते.  त्यातलेच दोघेजण मदतीला आले.  एका उत्साहीने त्याही परिस्थितीत कुत्र्याचे तोंड पकडण्याचा प्रयत्न केला आणि त्याचा त्याला प्रसादही मिळाला. स्थिती आणखीनच अवघड झाली. आदित्य हा डॉग ट्रेनर, पण तोही त्याला शांत नाही करु शकला.  जखमेच्या दुर्गंधीवरुन दोन तीन दिवस असहाय्य अवस्थेत तो कुत्रा अडकलेला कळत होता. तहानभूकेने व्याकूळ झालेला अन दमलेला कुत्रा, त्याला शांत करणं आवश्यक होतं.  काही अंतरावर असलेल्या एका चहाच्या टपरीवरुन मोठा ट्रे, पाणी, बिस्कीटं आणली.  पाणी भरुन ट्रे त्याच्यासमोर ठेवल्यावर तो भरपूर पाणी प्यायला, बिस्कीटे खाल्ली आणि अंगाची लाही कमी करण्यासाठी चक्क त्या ट्रे मधल्या पाण्यातच बसला.  कुत्रा थोडा शांत झाल्यावर केबल ज्या झाडाला गुंडाळलेली होती तिथपर्यंत पोचून ती सोडवता आली पण कुत्रा अंगाला हात लावू देईना.  कमरेतला फास सैल होत नव्हता, तो हातानेच सैल करायला हवा होता.  तळपत्या उन्हात शक्य नव्हतं म्हणून हातात फास धरुन त्याला आधी मोठ्या सावलीत नेले.  एव्हाना मदतीचे हातही वाढले होते.  सावलीत नेल्यावर त्याच्या तोंडावर गोणता टाकून सर्वानी त्याला गच्च दाबून धरले, मागच्या बाजूने मी आणि आदित्य दोघानी ती केबल पकडीच्या साहाय्याने तोडली.  हळूवार हातानी जखमेत घुसलेली केबल सोडवली.  उपचाराच्या दृष्टीने फार काही करणे त्या परिस्थितीत शक्य नव्हते.  तोंडावरचा गोणता बाजूला होताच गटारापलिकडे मोठी छलांग मारुन कुत्र्याने पलायन केले.  शेपटाचे केस सोडवायला निघालेले आम्ही एक जीव वाचवून पुढे रवाना झालो.

-- मनोज भाटवडेकर